Opnieuw heeft een computervirus voor een pauze in mijn verhaaltjes gezorgd. Maar om heel eerlijk te zijn is niet alleen het virus de reden van de pauze…..
Ik weet niet of de motivatie om te schrijven voorgoed of tijdelijk verdwenen is, maar ik kan me er momenteel maar niet toe zetten om achter de computer te kruipen. En aangezien ik beslist geen slaaf van mijn weblog wil worden lijkt het me beter om er (voorlopig) een punt achter te zetten. Wel wil ik bij dit laatste verhaaltje nog een soort van resumxe9 voegen, want na vijftien maanden mag gerust de balans worden opgemaakt.
Was ik aan dit avontuur begonnen als ik destijds had geweten wat ik nu weet? Vxf3xf3r antwoord op deze vraag te geven heb ik eerst de verhaaltjes op mijn weblog teruggelezen. En ondanks dat ik nu zie dat ze redelijk luchtig en met een vleugje humor geschreven zijn is de indruk die bij mij is achtergeleven iets minder luchtig. Het antwoord is dus "NEE". Ik had me een redelijke voorstelling gemaakt van wat ons te wachten stond, maar heb onderschat dat weten wat je te wachten staat iets anders is dan het mee te maken….. Ik heb het gevoel dat we enorm op de proef zijn gesteld en ondanks dat we alle hindernissen tot nu toe hebben overwonnen zou mijn gezonde verstand destijds hebben gezegd: "Monique, dat kun zelfs jij allemaal niet aan." (ik zou dit graag in alle bescheidenheid willen zeggen, maar een ieder die mij goed kent weet dat ik wel flink, maar niet bescheiden ben).
Heb ik dan spijt van mijn beslissing destijds? Welnu, vijftien maanden verder lijken de grootste aanloopproblemen verholpen.
- slecht onderhouden stroom is onze ergste vijand gebleken en een groot deel daarvan is al gerenoveerd;
- vorige winter waren de dagen te kort (of te lang, het is maar hoe je het bekijkt) en liepen we zelfs met twee arbeiders achter het werk aan, terwijl nu na vijftien maanden ervaring (dat klinkt heel wat) en met het in gebruik nemen van het tweede voerpad we het gevoel hebben dat we (geen arbeiders, gewoon Ruud en ik)de hoeveelheid werk goed aankunnen;
- het is lange tijde geen plezier geweest om te melken, maar sinds we in augustus de slecht werkende automatische afname uit de melkput hebben gescheurd (iets wat we elf maanden eerder hadden moeten doen), is er veel meer overzicht en zijn er minder complicaties in de melkput en is melken zowaar een plezier geworden;
En ook in huis zijn de positieve veranderingen al duidelijk merkbaar. Het duurt het nog zeker anderhalf tot twee jaar voor het huis maar enigzins lijkt op wat ik voor ogen heb, maar inmiddels gewend aan redelijk barre omstandigheden is het niet moeilijk om elke kleine vooruitgang te waarderen(druk op de slang, schoon badwater, licht of verwarming in een enkele slaapkamer, een extra stopcontact, een tv die alleen nog maar zo nu en dan stoort in plaats van bij elk zuchtje wind het dak op te moeten om de antenne weer recht te zetten).
Dat we alles goed op de rit hebben durf ik nog niet te zeggen, want er moet nog veel gebeuren, maar we hebben meer en meer het gevoel dat we niet langer slaaf maar baas van dit bedrijf zijn.
Het antwoord op de vraag of ik spijt heb van mijn beslissing destijds is dus ook "NEE". Vergeet niet dat we wonen en werken in een schitterende omgeving, we allemaal nog in goede gezondheid zijn en ook de kinderen het hier naar hun zin hebben.
Conclusie: Uiteindelijk ben ik blij dat we nu zitten waar we zitten en is het dus goed dat men niet altijd weet waar men aan begint!!!
Mijn laatste verhaaltje………….
Misschien steekt er een hoop waarheid in de uitspraak van een vriendin die eens zei dat mijn weblog een soort van therapie voor me was om alle ellende van me af te schrijven. Welnu, laten we het dan als zeer positief beschouwen dat er een einde aan de verhalenreeks/ellende komt!!!
Ik wil graag alle trouwe lezers bedanken voor hun belangstelling en wens iedereen een supergek 2011 toe.
Een warme groet van Monique
Heeey:D
Fijn om te horen dat het goed gaat… Jammer dat je gaat stoppen want ik vond het altijd erg leuk om te lezen!
Rus an en ik mail nog wel es!!!!
Groetjes Chantal
Jammerrrrrrrrr, we hadden je natuurlijk al een tijd gemist , maar gelukkig gaat het goed bij jullie!
We nemen dan ook diep ons petje voor jullie af en hopen dat 2011 jullie alles mag brengen waar je op hoopt
Liefs en succes!! Teunyen Gerard Bruin
Hoi Monique, nou mooi dat je deze therapie hebt afgerond!
haha en al die nieuwschierige mensen die je blog lezen…moeten maar een andere hobby zoeken.
Als je klaar bent voor de lach therapie dan hoor ik het wel.!
groetjes Bianca
Hallo Monique,
Met veel belangstelling heb ik je verhalen gelezen. Heb groot respect voor jullie doorzettingsvermogen en wens jou en je gezin een hele voorspoedige en gezonde toekomst!
Liefs,
Tineke Seerden
Hoi Monique en de rest van de familie natuurlijk.
Ik wens jullie prettige feestdagen en een gelukkig 2011.
Ook ik heb je verhaaltjes met belangstelling gelezen en vind dat jullie er goed doorheen geslagen hebben met de onverwachte tegenslagen die jullie hebben gehad. Hopelijk wordt dit het begin dat alles een keer meezit.
Groetjes,
Ronald (je oude teamgenoot)
PS. Je kan trouwens erg goed schrijven, ik zal de verhaaltjes missen.
Hey Monique,
Leuk om je blog te lezen! Ook mijn Pa en ma zijn trouwe lezers, maar hadden problemen met het achterlaten van berichten.
Dus probeer ik het ook maar even.
Groet,
Mark
http://www.whatfr.com
Hoi Moinque
Voor jouw hoop ik, dat je het schrijven van de berichtjes niet meer nodig zult hebben.
Maar misschien, komt er toch nog wel eens een ‘jubel” bericht.
Voor jullie allemaal daar, een fijne jaar wisseling en een heel goed 2011.
Groetjes Feikje van Drooge
Hoi Monique en de hele familie .
Ik wens jullie alle goeds voor 2011.
Ik heb met grote bewondering je verhaaltjes gelezen.
Groetjes,
Dieuwke Brouwer ( mem van Yvonne)
Wytmarsum
Lieve Monique Rudie en de kids,
Mem belde mij zo pas en natuurlijk ook even vragen hoe het bij jullie ging, Mem vertelde dat jij je laatste verhaal op de pc had gezet. Ik vind dat erg jammer, want op deze manier hadden we toch nog wat contact,maar zeg nooit nooit.Ik hoop dat het jullie goed gaat en wens jullie een heel gezond en goed 2011. Ook vertelde Mem dat jullie mooie Kerstdagen hadden gehad. Ik heb het ook heel fijn gehad de eerste bij Jetta en Jan en de jongens in Putten van alles gedaan de jeugd heeft geschaatst en de tweede zijn we met z’n allen bij Jan-Dirk en Mieke geweest maar toch het gemis van oom Durk was heel erg voelbaar, de praatjesmaker is niet meer. maar ja we moeten met z’n allen verder.Jan-Dirk had weer voor de kerststukken op het kerkhof gezorgd en ook een bij jullie vader neer gelegd, vond ik erg lief van hem. Lieve luidjes het allebeste en we zeggen gewoon tot horens. Doe iedereen de groeten van mij tante Jo
Hoi Monique en Ruud. Wij, je nicht Ada(van ome Toon) en man Fer hebben altijd met veel interesse je stukjes gelezen. Begin 2009 zijn we met een groot deel van de fam Bakker uit Zwaag op visite geweest in Bretagne. Samen met je vader en moeder hebben we alle boerderijen van de jongens bezocht. Ook zijn we toen op jullie boerderij geweest waar Rudi destijds aan het inwerken was. Wij vinden het een grote stap die jullie genomen hebben en lezen dan ook met bewondering over de voortgang in de opbouw van jullie nieuwe stek. Het spreekwoord: “Het moet eerst ergeren wil het beteren” is bij jullie regelmatig van toepassing geweest. Wat ons vooral is bijgebleven van jullie omgeving is de geweldige schoonheid en rust, zoveel beter dan die gehaaste toestand waar we hier vaak in zitten. Afgelopen jaar zijn we ook nog even langs geweest in Bretagne met mijn broer Kees en zijn vrouw Gerda. Kees was de vorige keer niet mee en Fer wilde graag Jan zijn nieuwe stal, met de beroemde golf, graag in werking zien. Helaas waren jullie op dat moment op vakantie in Nederland en hebben we elkaar niet getroffen, maar dat komt vast nog wel een keer. Wij willen jullie met jullie gezin en bedrijf alle geluk en gezondheid voor het nieuwe jaar toewensen. Groetjes van Ada, Fer en de kinderen
He die Monique,
Heel erg jammer dat je stopt met je verhaaltjes. Ik las ze toch redelijk trouw en vond het leuk zo op de hoogte te blijven van jullie “rijlen en zeilen” in Frankrijk. Petje af, wat jullie daar klaarmaken, dat meen ik.
Succes met jullie bedrijf en gezin. Stiekem hoop ik dat je toch zo nu en dan nog even “een kreet” op je web-log plaatst…
Het gaat jullie goed. Vanaf deze kant wensen wij jullie een goed en gezond 2011.
Groetnis,
Minke en Gerrit-Jan en de kids
Jammer dat je stopt met schrijven, ik vond/vind het erg leuk om jullie zo te volgen. Het leukste vond ik vaak de reacties (schouderklopjes) van je moeder na het oplossen van (weer) een probleem.
lieve Monique toen je klein was wilde je een overal aan en naar buurman Douwe te helpen en je wilde Roel Yntema heten en op dit moment is Roel Yntema boerin geworden wat zullen pap en buurman Douwe tevreden op je neer kijken en ik ben trots op je en blij vooral toen je gisteravond zei :het goede leven komt er aan xxx mem
Hallo Rudi en Moniek.
Het is jammer dat het voorlopig???????? voorbij is met de schrijverij af en toe haalden we de boeren in frankrijk te voorschijn.Maar de pet en hoed nemen wij niet 1x en ook geen 2x maar vele malen af voor de durf en de lef om dit tot op heden te volbrengen.Sucses verder toegewenst en een goed 2011. Ome Cor en Tante Janna.
Hoi Monique!
Wat een mooi stukje heb je weer geschreven. Je zou. als je voor de tijd had geweten wat je nu weet niet aan het avontuur hebben willen beginnen begrijp ik? Nou, ik vind het supertof dat je er wxe9l aan bent begonnen en dus alle hindernissen hebt kunnen nemen waarvan je misschien van te voren dacht dat je ze niet zou kunnen nemen. Lekker vaag allemaal, coclusie: met wat jullie voor elkaar hebben gebokst, HOEF je ook helemaal niet bescheiden te zijn! Het therapiegedeelte van je blog kan ik me goed voorstellen (heb ik zelf ook; soms moet je iets kwijt en schrijven werkt dan wel verhelderend) maar ik hoop dat je de tijd die je nu overhoud af en toe gebruikt om jezelf een schouderklopje te geven.
Nog even en de lente komt weer!!
He Monkie,
Ik ben supertrots op jou dat jij samen met je gezin alles, vanuit je tenen, hebt gehaald om te kijken naar oplossingen en verbeteringen. De focus op vooruit…. hoe slecht het ook gaat. Daar heb je heel wat moed en lef en doorzettingsvermogen voor nodig.En wetende dat je dit kunt, zal een zegen zijn voor de rest van je leven.
Dikke tuut Guus