Opnieuw heeft een computervirus voor een pauze in mijn verhaaltjes gezorgd. Maar om heel eerlijk te zijn is niet alleen het virus de reden van de pauze…..

Ik weet niet of de motivatie om te schrijven voorgoed of tijdelijk verdwenen is, maar ik kan me er momenteel maar niet toe zetten om achter de computer te kruipen. En aangezien ik beslist geen slaaf van mijn weblog wil worden lijkt het me beter om er (voorlopig) een punt achter te zetten. Wel wil ik bij dit laatste verhaaltje nog een soort van resumxe9 voegen, want na vijftien maanden mag gerust de balans worden opgemaakt.

Was ik aan dit avontuur begonnen als ik destijds had geweten wat ik nu weet? Vxf3xf3r antwoord op deze vraag te geven heb ik eerst de verhaaltjes op mijn weblog teruggelezen. En ondanks dat ik nu zie dat ze redelijk luchtig en met een vleugje humor geschreven zijn is de indruk die bij mij is achtergeleven iets minder luchtig. Het antwoord is dus "NEE". Ik had me een redelijke voorstelling gemaakt van wat ons te wachten stond, maar heb onderschat dat weten wat je te wachten staat iets anders is dan het mee te maken….. Ik heb het gevoel dat we enorm op de proef zijn gesteld en ondanks dat we alle hindernissen tot nu toe hebben overwonnen zou mijn gezonde verstand destijds hebben gezegd: "Monique, dat kun zelfs jij allemaal niet aan." (ik zou dit graag in alle bescheidenheid willen zeggen, maar een ieder die mij goed kent weet dat ik wel flink, maar niet bescheiden ben).

Heb ik dan spijt van mijn beslissing destijds? Welnu, vijftien maanden verder lijken de grootste aanloopproblemen verholpen.

- slecht onderhouden stroom is onze ergste vijand gebleken en een groot deel daarvan is al gerenoveerd;

- vorige winter waren de dagen te kort (of te lang, het is maar hoe je het bekijkt) en liepen we zelfs met twee arbeiders achter het werk aan, terwijl nu na vijftien maanden ervaring (dat klinkt heel wat) en met het in gebruik nemen van het tweede voerpad we het gevoel hebben dat we (geen arbeiders, gewoon Ruud en ik)de hoeveelheid werk goed aankunnen;

- het is lange tijde geen plezier geweest om te melken, maar sinds we in augustus de slecht werkende automatische afname uit de melkput hebben gescheurd (iets wat we elf maanden eerder hadden moeten doen), is er veel meer overzicht en zijn er minder complicaties in de melkput en is melken zowaar een plezier geworden;

En ook in huis zijn de positieve veranderingen al duidelijk merkbaar. Het duurt het nog zeker anderhalf tot twee jaar voor het huis maar enigzins lijkt op wat ik voor ogen heb, maar inmiddels gewend aan redelijk barre omstandigheden is het niet moeilijk om elke kleine vooruitgang te waarderen(druk op de slang, schoon badwater, licht of verwarming in een enkele slaapkamer, een extra stopcontact, een tv die alleen nog maar zo nu en dan stoort in plaats van bij elk zuchtje wind het dak op te moeten om de antenne weer recht te zetten).

Dat we alles goed op de rit hebben durf ik nog niet te zeggen, want er moet nog veel gebeuren, maar we hebben meer en meer het gevoel dat we niet langer slaaf maar baas van dit bedrijf zijn. 

Het antwoord op de vraag of ik spijt heb van mijn beslissing destijds is dus ook "NEE". Vergeet niet dat we wonen en werken in een schitterende omgeving, we allemaal nog in goede gezondheid zijn en ook de kinderen het hier naar hun zin hebben.  

Conclusie: Uiteindelijk ben ik blij dat we nu zitten waar we zitten en is het dus goed dat men niet altijd weet waar men aan begint!!!

Mijn laatste verhaaltje………….

Misschien steekt er een hoop waarheid in de uitspraak van een vriendin die eens zei dat mijn weblog een soort van therapie voor me was om alle ellende van me af te schrijven. Welnu, laten we het dan als zeer positief beschouwen dat er een einde aan de verhalenreeks/ellende komt!!!

Ik wil graag alle trouwe lezers bedanken voor hun belangstelling en wens iedereen een supergek 2011 toe.

Een warme groet van Monique 

We zijn weer terug in huis na drie maanden in een container aan de overkant van het erf te hebben geslapen. De slaapkamer is nog niet helemaal klaar (er moeten nog twee muren worden afgeverfd, de kleerkast moet nog gebouwd worden, de spotjes en stopcontacten nog geplaatst en de vloer nog gelegd), maar aangezien de schimmel letterlijk tussen de dekens begon te groeien leek het ons verstandiger om vroegtijdig over te steken. Laat even duidelijk zijn dat de schimmel tussen de dekens meer zegt over het klimaat van de container dan over het klimaat van ons huwelijk!!!!

Het is fantastisch vertoeven in een ruimte die schoon, droog, recht (de container stond niet helemaal waterpas, dus ik rolde steevast tegen Ruud aan terwijl hij bijna uit bed rolde), goed gexefsoleerd (om de dag was het alsof de melkauto x92s morgens om 05:00 uur over de container heen reed om de tank te legen) en licht is (in de veronderstelling niet al te lang in de container hoeven te slapen had ik nog niet de moeite genomen om de elektriciteit van de container aan te sluiten en heb me dus al die tijd zonder licht aan- en uitgekleed).

Nu moet je weten dat de slaapkamer maar heel gewoontjes is, maar het is hier erg makkelijk om bepaalde basisbehoeftes te leren waarderen. Bovendien is het zeer geruststellend om weer onder xe9xe9n dak met mijn kindertjes te slapen.

Vanmorgen een vroege start gemaakt. Heerlijk als je zo lekker op schema ligt. Mijn laatste klusje voor de koffie is met de voerkruiwagen bij de melkkoeien langs en daarna bij de stieren. Maar als ik de stierenstal binnenkom weet ik al meteen dat het een laat bakkie wordt. Er is weinig licht in de schuur, maar ik zie een poot boven in het voerstek hangen terwijl de romp op de grond ligtx85x85. De trieste aanblik ligt er stil bij dus in eerste instantie denk ik dat ie al dood is, maar als ik even beter kijk zie ik de romp nog op en neer gaan. Snel ren ik naar Rudi omdat ik zelf niets kan beginnen (later vraag ik me af waarom ik ren, want waarschijnlijk hangt het dier daar al de hele nacht). Het hek moet uit zijn scharnieren worden getild om het dier uit zijn benarde positie te bevrijdenx85x85. x93Operatie geslaagd, maar patixebnt overledenx94 bij wijze van spreken dan. Het dier leeft nog en komt na enige tijd zelfs nog overeind, maar de poot lijkt wel op drie plaatsen gebroken. We bellen de dierenarts om hem af te laten maken, maar als betreffende arts ter plaatse is stelt hij als alternatief om het dier naar de noodslachter te brengen. Er wordt even gebrainstormdx85x85.

- Het is zaterdagmorgen, maar de noodslachting is pas maandagmorgen weer in werking (welk bedrijf dat weekends gesloten is verdient er nog de naam noodslachting????);

- Het dier moet goed in het stro in een box afgescheiden van de rest, maar wegens verbouwing er is helaas geen plaats in deze stal;

- Als het maandagmorgen wegens een infectie een te hoge temperatuur heeft is de moeite tevergeefs geweest en mag hij alsnog worden geeuthanaseerd;

- Als het geen infectie heeft, hoe krijg je een dusdanig gehavend dier dan nog in de veewagen?

- Er moet naast de noodslachter ook nog een slager worden gezocht die het vlees kan verwerken;

- Er moet afzet worden gezocht voor een gedeelte van het vlees;

- Er moet een vrieskist worden aangeschaft, maar met de huidige verbouwingen is stroom hier zo schaars dat ik als de dood ben dat wegens het inpluggen van de vriezer, de melkmachine de tol moet betalen.

We hebben in dit geval gekozen voor het economisch minder aantrekkelijke alternatief. We duimen natuurlijk dat dit voorlopig niet weer zal gebeuren, maar we zullen ons moeten beraden over het volgende noodgevalx85x85

x93Mem, ik kin leze!x94  roept mijn zoon van vier. Het nieuwe schooljaar is nog maar twee weken oud en zoonlief zit nog gewoon op de kleuterschool. Dus nog niet erg overtuigd en druk bezig met mijn eigen dingen, luister ik maar met een half oor. Maar als er vervolgens vlot enkele franse volzinnen worden voorgelezen heeft ie mijn aandacht. Met het schrift in de hand en de ogen schuin omhoog gericht wekt meneer de indruk dat hij kan lezen terwijl hij een stuk poxebzie van maar liefst acht zinnen opzegt. Hmmmmx85x85x85dat lezen zal nog even moeten wachten, maar mijn hart loopt helemaal vol omdat zoonlief humor heeft en prachtig kan voordragen. En in het Frans klinkt dat zooooo schattig.

Wat hieraan voorafgingx85x85x85

De melkcontroleur is geweest. xb4s Middags komt het vrouwtje die de papieren melkcontrole doet. Ze attendeert ons op een koe waarvan een monster is genomen, maar die allang in de droogstand had gemoeten.  x94Dat haw ik ek dien, hy rint al yn ut lxe2n by de droege kijx94 is Ruuds respons. Maar waar komt dan dat ene monster vandaan?  Bij twijfel aan het aantal monsters vraag ik Rudi hoeveel koeien er door de put zijn gegaan. (We hebben een twee x zes melkput, dus dat is uit te rekenen door te onthouden hoeveel koeien er op de laatste kee stonden).  Het belang daarvan is Rudi tot nu toe ontgaan dus blijft hij het antwoord schuldig. Ik begin te rekenen. x94Ik haw juster molken en doe kaam ut op fjouwer ut. Mar der stoen doe noch in ko yn ut lxe2n en justermiddei hat der ien kjelle, dus ut soene der seis weze moatte. Alve x seis is twaensantich en der steane der no mar santich oan ut foerstek. Dus ik bin twa kij kwyt.x94 In plaats van helderheid te verschaffen wordt door mij de verwarring alleen maar groter. De papieren worden er bijgehaald,  alle melkkoeien, droge koeien en slagerkoeien worden geteld en afgestreepd op het papier en dat lijkt te kloppen. Maar een verklaring voor het aantal melkmonsters is er nog steeds niet en die zal er wellicht ook niet komen. Toch zal het me niets verbazen als we over een aantal maanden of jaren nog ergens een kadaver, of bij meer geluk een verdwaalde levende koe in het bos vindenx85x85

De scholen zijn ook hier weer begonnen. De x93Rentreex94zoals ze het hier noemen is een hele happening (er moet geshopt worden, want bij aanvang van elk schooljaar dient elke leerling van de basisschool in het bezit te zijn van een frisse lading pennen, schriften, gummen, prittstiften, correcteurs, mappen en hoesjes en ga zo nog maar even door).  De eerste schooldag van Mathijs verdient iets meer aandacht, want meneer gaat nu naar het x93collegex94 en heeft naast voornoemde spullen nog een bus- en kantinekaart nodig. Hij wordt elke morgen om 7:30 aan het einde van de weg (1 km omhoog) opgehaald door een speciale schoolbus.

Je zou denken dat de rentree voornamelijk effect op de kinderen heeft, maar ook bij de moeders lijkt het of dit onderwerp al een week of twee voorin de mond ligt. De lading van deze rentree wordt me nog meer duidelijk als de eerste schooldag het begroetingsritueel, wat normaal gesproken ook al xe9xe9n of twee zoenen bevat, nog hartelijker en langduriger is dan normaal. En daar nog bovenop heb ik gisteren de nieuwe-schooljaar-borrel  bijgewoond. Need I say morex85..

Maar waar ik in Nederland de terugkeer naar school als een soort adempauze voor mij zag, lijkt dat hier anders. Namelijk, ondanks dat de vakantie hier langer was dan in Nederland (acht en halve week), hebben de kinderen zich mijns inziens prima vermaakt. Bovendien betekent de rentree voor mij dat taxibedrijf de Koning weer op volle toeren mag gaan draaien, en dat is niet direct iets waar ik me op verheugx85x85.

De nieuwe contouren van hal, bad- en slaapkamer zijn al goed zichtbaar, de loodgieter is al bezig met het inleggen van de belangrijkste afvoerbuis en ik geloof dat morgen de elektricien komt. Ik vind het heerlijk om bovenop de verbouwing te zitten. Elk uur zie ik de vorderingen, want waar de Franse aannemer nog wel eens een dag of week verstek laat gaan, is mijn buurman bouwvakker elke dag aanwezig. Ik verwonder me erover hoe snel je gewend bent aan de nieuwe indeling en de herinnering aan het oude/deprimerende vertrek naar de achtergrond verdwijnt.

Wat nog wel een struikelpunt kan worden is de septictank.  De bedoeling was om deze te verplaatsen, maar er zo langzamerhand van uitgaande dat betreffende tank in de zelfde staat is als de rest van de boerderij is het misschien verstandiger om deze letterlijke beerput maar niet open te trekken en direct een nieuwe te plaatsen. Nu nog zoeken naar de juiste plek, want technisch gezien is de meest geschikte plek direct achter het huis waar Monique natuurlijk haar terras wil hebben. Tuurlijk!!

Maar het leukste gedeelte van zox92n verbouwing gaat nog komen. Monique mag straks gaan winkelen! En je zou menen dat je de vrouw die een hekel heeft aan boodschappen doen en kleren kopen, hier niet blij mee maakt, maar dat is een vergissing. Want een dagje bouwmarkt of Ikea gaat er zelfs bij mij nog wel in. Eerst maar eens wat ideexebn opdoen in die leuke woonboekjes. Heerlijkx85x85. Je wordt er alleen zo hebberig van.

Men neme een huis, men gaat er recht voor staan, men trekt een verticale lijn door de midden van het huis, men gaat in de rechterhelft wonen en begint de linkerhelft te slopenx85x85x85..

Ik kijk vanuit de x93skyboxx94 zo tegen het dak en de kale originele muren aan. Prachtig die muren, jammer dat we ze weer gaan bedekken met isolatie en gips. Voornoemde x93skyboxx94 is ontstaan doordat het midden van het huis de slaapkamer van de jongens doorkruist. De vloerbedekking ligt er nog op de grond en de kleerkast van Klaas-Jan is nog gewoon in gebruik, maar de ander helft van de slaapkamer is wegx85x85. Om brokken te voorkomen heeft monsieur Bricolage (die de verbouwing op zich neemt) de slaapkamer tot heuphoogte dichtgetimmerd wat echt het effect van een skybox geeft.

Manlief en ik slapen tijdelijk in een tegenover het huis geparkeerde container en de kindertjes slapen als kabouters gevieren op een rij in de enige overgebleven slaapkamer. De hal die is volgepropt met het computermeubel, piano en archiefkast is nog redelijk te gebruiken en de keuken is nog helemaal in tact.

Een heerlijk gevoel dat we begonnen zijn en wat hopelijk betekent dat we er binnenkort ook qua woongenot op vooruitgaan. In de tussentijd is  het x93evenx94 behelpen. x93Evenx85x85..x94 Het zal mij benieuwen hoe lang het duurt voor we de kamer met zx92n luie bank gaan missenx85x85x85

Waar we hier en daar al enkele veranderingen hadden aangebracht, is de metamorfose nu ook voor buitenstaanders waarneembaar. Er wordt een tweede voerpad in het bestaande gebouw gebouwd. Aan dat tweede voerpad komt van klein naar groot het vrouwelijke jongvee te staan. Op zich is het niet zox92n enorme klus, maar wel als Monique er onderweg nog van alles bij bedenkt.

-   Zou het niet verstandig zijn om meteen beton in de schuur te leggen waar de paardenboxen en de graansilo komen?

-   Nu we dan toch bezig zijn kan het atelier/werkplaats ook wel een vlakke vloer gebruiken.

-   En als er nog wat beton over is, kun je dan meteen dat gat voor de wachtruimte even dichtstorten?

-   Als je op die kraan zit, kun je dan gelijk die boomwortels even rooien?

-   En als we die bulten grond vereffenen knapt het parkeerterrein voor het materiaal ook een beetje op.

-   Nu die muur omligt is dat rotte hout in het verlengde daarvan ook geen gezicht meer. Laten we dat maar even vervangen.

-   We kunnen nu bij die waterafvoer, dus zullen we daar meteen maar even een nette put omheen leggen?

-   Kun je ook even naar die deur kijken, want die rolt niet zo lekker.

-   Misschien moesten we meteen de dakgoten maar bij langs, want een nette stal met natte voeten is ook zonde.

-   Kun je daar bij de kalfjes een gat in de muur boren en het beton een beetje af laten lopen, want daar wil ik een waterkraan hebben.

Hij (de bouwvakker) had gehoopt hier met een week of zes klaar te zijn. Maar zodra hij mij aan ziet komen groeit zijn vrees dat het eerder zes maanden wordt.